ترکان سلجوقی زمانی که برای فتح سرزمین های بیشتر سوار بر اسب ، ده به ده پیش می رفتند ، همراه خود هر آنچه که نشانه ی فرهنگ این قوم بود حمل  می کردند . کبوتر ها را در چادرهایشان با خود به پیش می بردند . یکی از این نژاد ها نژاد سلجوقی بود . سلجوقیان پس از گزیدن قونیه ( مرکز ترکیه امروزی ) به عنوان پایتخت خود ، نگه داری این نژاد را در دربار به عهده گرفته و فروش ، هدیه دادن و حتی خروج این پرنده ی بی همتا از شهر قونیه را ممنوع کرده بودند.

   ( چلبی ها که شاگردان مولوی می باشند به تقلید از استاد قرن ها اصلاح نژاد این پرنده را به عهده داشتند . ) 

      مولانا جلال الدین رومی که از اوضاع آشفته ی ایران گریخته و در قونیه اقامت گزیده بود؛ دلبستگی شگفتی به این نژاد داشته و در باغچه ی خود همیشه چند جفت از این پرنده را پرورش می داد .

     نژاد سلجوقی یک نژاد فرمی و رنگی ست و ویژگی نمایش همیشه در این نژاد ترجیح داده می شود . معمولا پرواز داده نمی شود و بیشتر در باغچه نگهداری می شود و در صورت پرواز دور خانه چند دور و معلق زده و روی بام می نشیند .

     سلجوقی بدنی ویژه ، نوکی متوسط ، سری بزرگ و چشمانی درشت داشته اما بارزترین نشانه ی این نژاد دم آن است که شبیه به کبوتران دم چتریست و شمار آن بین ۲۴ تا ۳۶ می باشد .

                            ( از دید نگارندگان ، این نژاد از زیباترین کبوتر ها می باشند )

     شوم بختانه در ترکیه ی امروزی درست مانند کشور خودمان در این دو سه دهه ی اخیر به آنچه که داریم توجه نمی شود ، به طوری که نژاد سلجوقی به سرعت به سوی نابودی می رود و خطری جدی این زیباترین کبوتر ها را تهدید می کند و فقط چند جفت در اروپا نگهداری می شود که آنها هم از فرم اصل خارج شده اند . به سبب کم یابی و زیبایی بی اندازه ی این نژاد امروز با قیمت ۱۰۰۰ تا ۶۰۰۰ دلار به سختی می توان در شهر قونیه یک کبوتر سلجوقی اصیل خریداری کرد . سلجوقی به طور کلی رنگ سیاه ، سفید و ابری می باشد که در گذر صد ها سال دو رگه گیری دقیق بی نهایت ظریف پنج رنگ تازه از جمله سیاه دم سفید که امروزه هم دیده می شود به وجود آمده.